معرفی وبلاگ
امام علی (ع): هر چيز داراي سيماست ، سيمای دين شما نماز است.( بحار الانوار، ج ,82 ص 227 )
دسته
گنجینه ی دوستان
همسنگران
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 732962
تعداد نوشته ها : 1434
تعداد نظرات : 175
Rss
طراح قالب
موسسه تبیان
 

در روزهای بلافاصله پس از پیروزی انقلاب اسلامی در 22 بهمن، انقلابیون و مبارزان علیه رژیم گذشته بر اساس میزان اشتهار در میان رهبران انقلاب و اینکه تشخیص می دادند در کدام نهاد بیشتر می توانند موثر باشند، بخشی از بار انقلاب را بر دوش کشیدند.
در آن روزها در میان ده ها مساله عمده ای که انقلاب باید حل می کرد، نوع رفتار با سرمایه داران، زمین داران بزرگ، بازرگانان و صاحبان صنعت نیز یک مساله مهم بود. فضای انقلابی هفته های پس از فروپاشی رژیم و غلبه دیدگاه ها که به نوعی از چپ گرایان ناشی می شد، رفتار انقلابیون را تحت تاثیر قرار می داد. احمد توکلی، یکی از انقلابیون مذهبی بود که در خاطرات خود نوشته که روز 23 بهمن 1357 به بهشهر محل تولد خود رفته و تصدی مسوولیت شهربانی آن شهر را بر عهده می گیرد و پس از آن کمیته این شهر تشکیل می شود و وی در منصب دادستان دادگاه انقلاب شروع به کار می کند. وی در خاطرات خود درباره «مصادره اموال» در این شهر نوشته که عینا از صفحه های 169 تا 172 کتاب (احمد توکلی، خاطرات سیاسی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ اول، 1384) نقل می شود.
یک کمیته مبارزه با رباخواری درست کرده بودیم و برای آن 3نفر از بازاری های مساله دان که سازوکار معاملات مثل بازار، چک، سفته، بدهی و ... را می شناختند و در عین حال حدود شرعی آن امور را هم بلد بودند، انتخاب کردیم و به همه افرادی که از رباخواران معروف شهر بودند پیغام دادیم که بروند و از طرف هایشان رضایت بگیرند. یکی از مشهورترین آنها تا هر ده کوره ای که بود، رفت و از هر کس ربا گرفته بود، پول به او داد و رضایت نامه گرفت. ما فرصت دادیم این ها رضایت نامه جمع کنند. مهلت که تمام شد، کمیته ها آنها را یکی یکی صدا کرد و گفت: «هر کس شاکی نداشته باشد، کمیته با او کاری ندارد، اما پس از مدتی به گونه ای دیگر عمل کردیم.»
فکر می کنم اولین حکمی که در کشور بر اساس اصل 49 قانون اساسی (که در سال 1358 به رفراندوم گذاشته شد و جواب مثبت گرفت) صادر شد، در بهشهر بود، من با آقای ایمانی هماهنگ کردم و در باره رباخواران جلسه گذاشتیم، به خصوص درباره آن فردی که با پول، رضایت نامه جمع کرده بود. خلاصه، دادگاه به استناد اصل 44 قانون اساسی، اموال آن فرد را مصادره کرد. بنزش را گرفت و به او پیکان داد. شانزده خانه شخصی را از او گرفت و شبیه هم صنف هایش با او عمل کرد. به او گفته شد که «با رضایت نامه، کاری حل نمی شود، چون ممکن است از افرادی که ربا گرفته باشی و آنها مرده باشند و مال آنها پیش شما مانده باشد.به طور کلی مصادره ها بدون اغماض صورت می گرفت، مثلا کسی علیه عموی من شکایت کرد که من به او ربا داده ام. کمیته، عمویم را جلب کرد.
عموی من اعتقاد داشت که ربا نبوده و توضیح داد: کمیته نظرش این بود که ربا نیست، ولی معامله باطل است و پول باید برگردانده شود. عموی من هم گفت: برنمی گردانم، معامله هم به نظر مرجع شما باطل است. به نظر مرجع من باطل نیست.
در این مرحله، ما طبق قاعده، متهم را بازداشت می کردیم. من یک حکم بازداشت نوشتم و عمویم را بازداشت کردند. پدرم خیلی ناراحت شد. البته او می گفت که تو اشتباه کردی، نمی گفت که عدالت را اجرا نکن، نظرش این بود که این کار چاره دارد و نباید به بازداشت می انجامید. خلاصه عمویم 24ساعت بازداشت بود و در نهایت پول را داد و آزاد شد. مردم وقتی این موارد را از دادگاه ها می دیدند، خیلی شوق زده می شدند. در آن ایام حادثه دیگری پیش آمد که سبب تحکیم قدرت دادگاه شد. این حادثه، مصادره اموال وکیل خان زاده ای بود که نماینده شهر در زمان شاه بود و به انگلستان فرار کرده بود. ما مباشرش را خواستیم. اهالی روستاهایی که اطراف زمین های آن نماینده بودند، آمدند و شهادت دادند و برای ما معلوم شد که او فلان باغ را چگونه از مردم گرفته، چطور به مردم زور گفته و چه کارهایی انجام داده است. خلاصه برخی از اموالش مصادره شد و برخی برگشت داده شد و افرادی را که زمین های او را گرفته بودند، از آنجا بیرون کردیم و گفتیم این باغ مال او است.
روزی اهالی «توس کلا» - دهی میان نکا و بهشهر – پیش من آمدند و شکایت کردند که خاله تو زمین های ما را غصب کرده و ما شکایت داریم. گفتم: عیب ندارد، بروید دادگاه و شکایت کنید. آنها از اعمال نظر من نگران بودند، به آنها گفتم، من بالای سر شما نمی آیم، بروید شکایت کنید، مطمئن باشید دادگاه هرچه گفت همان اجرا می شود. آنها شکایت کردند، پرونده تکمیل شد و بازپرسی ها و معاینه محل و همه کارها صورت گرفت. سپس دادگاه تشکیل شد و از 45هکتار زمین خاله ام، 33هکتار به نفع اهالی ده توس کلا مصادره شد. یادم هست مرحوم خاله من به خانه ما آمد و به من گفت، پسر تو کوچک بودی سر همین زمین های من آمده ای؟ یادت نیست که من چه خرابه هایی را آباد کردم؟ گفتم، من آن خرابه ها را دیده ام که آباد کرده ای، ولی من نمی دانم غیر از خرابه، جاهای دیگر را هم گرفته ای یا نه، چون آن موقع بچه بودم و چیزی نمی فهمیدم، حالا هم دادگاه هرچه گفت: دادگاه گفت. باید تسلیم بشویم، راهی دیگر نداریم. خاله با شنیدن حرف های من خانه را ترک کرد و پیش آیت ا... العظمی شیخ هاشم آملی، شوهر خاله اش و پدر لاریجانی ها شکایت کرد. یادم هست روزی به قم رفته بودم؛ آقای آملی مرا صدا زد و گفت: جریان چیست؟ گفتم، جریان این است. گفت، آقا شیخ محمد ایمانی حکم داد؟ گفتم، بله. گفت، حکم آقای ایمانی حرف ندارد و به شکایت خاله ام ترتیب اثری نداد.

منبع : دنیای اقتصاد

 


X